هر آدمی یک قصهٔ جذاب دارد. هر آدمی مثل جلد یک کتاب رمان قطور می‌ماند که تا وقتی از آن رمان و داستان چیزی نمی‌دانی، به یک چشم به آن نگاه می‌کنی؛ اما وقتی می‌خوانی و می‌فهمی، نگاهت عوض می‌شود...

اهل گفتن از خودم نیستم. نمی‌دانم، شاید کمی درون‌گرا باشم و ترجیح می‌دهم آدم‌ها بیشتر از روی عملکردم مرا بشناسند و وارد دنیای من شوند. ولی این را می‌دانم که برای هر کسی که وارد زندگی‌ام شده و می‌شود، میزبان خوبی هستم.

گاهی با خودم می‌گویم: کاش می‌توانستم زندگی زیسته‌ام را در چند کلمه خلاصه کنم. آن چند کلمه می‌تواند این‌ها باشد: عشق، امید، صداقت، صبر، پشتکار، احساس، تلاش بی‌وقفه...

یادم می‌آید ۱۸ سالم بود که وارد دنیای بی‌حد و مرز خیاطی شدم. عاشقش نبودم، اما عاشقش شدم... جوری که انگار دیگر «مهناز» را بدون خیاطی نمی‌شناختم و برایم یک شخص غریبه بود. به خودم قول دادم در این دنیا بزرگ شوم و تأثیرگذار باشم. به خودم قول دادم نگاه یک ایران را به این هنر و خانم‌های خیاط عوض کنم و برای این تصمیمم روزانه در تلاشم.

تو امروز «مهناز بخشایشی» را یک خانم خیاط حرفه‌ای و توانمند می‌بینی. برای این نگاه تو، من بی‌وقفه و بی‌بهانه جنگیدم. امروز بعد از ۲۲ سال سابقهٔ خیاطی، نفر برتر المپیاد خیاطی، عضو تیم ملی فنی در مسابقات فنلاند، کسب سرتیفیکیت مسابقات، ۱۸ سال سابقهٔ مزون‌داری، تدریس ۲۰ دوره خیاطی به بیش از ۷۰ هزار هنرجوی ارزشمند، و جمع کردن کوله‌باری از تجربه، می‌خواهم به این حوزهٔ خلاقیت اضافه کنم.